Ika-12 ng Hunyo 2010

June 12, 2011 2 comments
http://www.facebook.com/note.php?note_id=372444773077

Ika-12 ng Hunyo 2010

by Grace Remulla Concepcion on Saturday, June 12, 2010 at 3:07pm

Ika-12 ng Hunyo, 2010 – Ika 112 taong araw ng kalayaan ng Pilipinas sa pananakop ng mga Kastila. Malaya nga ba tayong matatawag sa panahong ito? Ano nga ba ang ibig sabihin ng tunay na KALAYAAN?

Sa ilang taon ko ng pamamalagi sa mundong ito, hanggang ngayon ay itinatanong ko pa rin sa sarili ko kung totoo nga bang kalayaan ang tinatamasa ng aking Bayan… at iisa pa rin ang sagot sa ko… Hindi pa rin. Aminin man natin o hindi, alipin pa rin tayo ng mga dayuhan sa ibang paraan…

Alipin tayo ng mga kapitalistang Instik na naghaharing uri sa ating kalakalan… Sina Sy, Gokungwei at Tan ay ilan lamang sa mga malalaking kapitalistang Intsik na nagpapatakbo sa ating kalakalan… Sino nga ba ang hindi maakit sa mga malls na yan? Sino ba naman ang hindi nakakakilala sa Universal Robina halos bawat pagkain natin sa bansa ay gawa nila? Tsk! Tsk! Tsk! Nakakatawa di ba? Tingnan mo ang suot mo? Gawa ba saan yan? China? Taiwan? USA? Hindi sa sarili nating bansa, di ba? Swertihan na lang kapag may nakita kang “made in the Philippines” na tatak… Marami sa atin na mas gugustuhin na bumili ng mga produkto o may tatak na gawa sa ibang bansa… aminado ako na isa ako run! Sa totoo lang, napakalaki ng epekto ng pananakop ng Amerika sa ating mga Pilipino… sa isip, sa salita at sa gawa.

Sa musika at pelikula, mas “hip” ka kapag updated ka sa mga bagong labas na tugtog o kaya’y palabas sa sine o sa telebisyon, di ba? Mas gusto mong makinig ng ‘greenday’, ‘metallica’ o ‘paramore’ kaysa sa mga lokal na banda… mas bumibili ka pa nga ng mga ticket at CD nila at kumpleto ka pa, di ba? Mas naa-appreciate mo si Mozart at Beethoven kaysa sa mga kundiman natin… Mas gusto mong panoorin ang mga pelikula ni Quentin Tarantino kaysa sa mga pelikula ni Lino Brocka…

Bakit nga bang mas gusto nating pinag uusapan ang buhay ng mga artista kesa sa pagtalakay ng mas mabibigat na problema ng bansa? Bakit mas nag eenjoy tayo na pag-usapan ang mga eskandalo nina Obama, Clinton at Bush, at hindi ang eskandalo nina Arroyo, Garci, Jokjok at ng mga Ampatuan? O kaya’y talakayin kung paano matutulungan ang mga mahihirap… mas gusto pa nating pagtalunan kung tama nga ba ang pagkanta ng “Lupang Hinirang” sa laban ni Pacquiao kaysa na himukin ang lahat na awitin ang pambansang awit ng may buong pagmamalaki?

Ang dami kong naiiisip… at nahihiya ako sa sarili ko dahil ganun ako. Pinalaki pala ako sa isang lipunan na ang tinitingnan at iniidolo ay ang hindi ko maituturing na ‘sariling akin’, lahat halos ay pawang pagtangkilik sa produkto ng iba. Nakakalungkot na makita na ilang henerasyon na ang nagdaan pero ganun pa rin tayo mag isip… Alipin tayo ng “colonial mentality”… Maari ngang nagtagumpay ang ating mga ninuno sa himagsikan noong 1898 subalit kahit kailan ay hindi mababago ang kaisipan natin na ang gawang ibang bansa ay mas maigi kaysa sa sariling atin… Sayang tayo…

Aminin mo man o hindi, ganito ka rin mag isip… Jejemon ka man o hindi, hindi mo mapipigilan…

Ano? Itanong mo sa sarili mo “Tunay ba ang iyong KALAYAAN”?

Image credits to Google
Advertisements

monotonous OFW

June 2, 2011 2 comments
http://www.facebook.com/note.php?note_id=10150118835508078
 
 
by Grace Remulla Concepcion on Tuesday, May 10, 2011 at 2:46pm
 

monotonous OFW

 

Working abroad is somewhat tiring… especially when you’ve got no family with you. Due to our monotonous routines every day, we tend to ‘crack’ sometimes. For the past 3 years that I’ve been an OFW, here’s what I’ve been doing in my ‘working’ days:1. Wake Up @ 6:55 am

2. Morning rituals

3. Walk to work

4. Coffee

5. WORK (includes checking the mails, answering calls, chat, FB…)

6. Look forward for the lunch break.

7. LUNCH BREAK.

8. Work again (see number 5).

9. Stress myself on what to prepare or what to have for dinner.

10. Look forward for 5:00 pm.

11. Walk home.

12. Prepare my dinner.

13. Dinner while watching TV.

14. Wash the dishes.

15. Evening rituals.

16. Quality time with my laptop while thinking about what happened during the day.

17. Cry myself to sleep.

18. If I still can’t sleep, I will force myself to do so…

I know it’s kindda boring but I’ve learned how to be patient & creative.. =)

Dis-Connection Notice

May 25, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=465292323077

Dis-Connection Notice

by Grace Remulla Concepcion on Friday, February 25, 2011 at 2:11pm

Matagal tagal ko ng naisulat ang blog na ‘to and I wasn’t brave enough to publish it noon… what changed my mind? I guess it’s because I realized that it’s hightime for me to spead my wings and fly… it only breaks down to one thing… my heart beats. I was a human for quite sometime… I know mababasa nya ‘to and would confront me about it… kung mahal mo talaga o may respeto ka sa isang tao, you’ll accept ang kadramahan nya sa buhay… ang faults and flaws nya ay kasama sa package deal… you can’t just wish them away to fit your “ideal person”… why bother to change me… This is me… just me… nothing to worry about… this is my CRAFT and my CRAP… Let’s just laugh about this one… later.

Same time, same place last year…

Oo… dito tayo nagtagpong muli. Makalipas ang higit sa isang dekada, nagkrus muli ang landas natin. Hindi man personal pero parang ganun din… Tama! Dito! Isang taong ‘pagtitiis’ ika nga ni Atih… Isang taong pagsakay sa isang emotional roller coaster… Nakakatakot… Nakakahilo… Nakakatanga… Minsan nakakasuka na… At nakaka-high ng pakiramdam dahil sa adrenalin rush! Pero alam mo ba? Ayus lang yun! Napagtanto ko na matibay pala ang loob ko… Matapang pala ako… may ‘balls’ pala ako dahil kaya ko ng harapin ang mga mga kinatatakutan ko… natutunan kong makibagay… magpasensya… Hindi palaging “you always get what you want” ang drama ko sa buhay… Hindi ‘yung “ako na lang… ako na lang ulit”… Life is not a box of chocolates nor a dress rehearsal for somebody else’s wedding… Life is L-I-F-E! Potek! Ikaw ang magdedecide kung saang lupalop ka pupunta… kung anong gusto mong gawin sa buhay… magiging good ka ba o bad… o kung sino ang gusto mong makasama hanggang sa iyong pagtanda… you’ll get happily married or screw up…

Buntong Hininga.

Bakit nga ba nagkrus muli ang landas natin? Mukhang na-bore na naman ang tadhana at pinaglaruan na naman ako… Okey na sana ako nung bago ka pa nagparamdam muli… tanggap ko na sa sarili ko na hindi na ulit tayo magtatagpo kahit kailan… tanggap ko na kahit kailan hindi na masasagot ang mga katanungan ko sa isipan… tanggap ko na kahit kailan hindi ko na masasabi ang aking nararamdaman… at tanggap ko na habangbuhay ko ng ibuburo kung anuman ang naramdaman ko sa iyo nun… Alam mo ba na matagal-tagal na kitang hinahanap sa mga kakilala natin pero walang balita sa’yo… Nung nauso ang mga “social networking sites” hinanap rin kita run kaso wala talaga… NADA! BOKYA! ZERO!… Kung kailan suko na ako sa paghahanap sa iyo, dun ka dumating… Para kang ipu-ipo… ang bilis. Nalito ako at na-overwhelm. Hindi ko akalain na sa tanda kong ito, kikiligin pa ako… Lintek na! Para akong bumalik sa highschool… isa iyong breakthrough… I’ve never ever felt that way before in my entire life… lagi na lang ako nakabantay sa feelings ko… lagi akong may caution… “I just don’t want to get too close to anybody… I don’t wanna be vulnerable to anyone… I am a zombie…” CHOS!

Buntong hininga ng malalim.

Okey naman yung mga unang buwan, di ba? Masaya… nakakakilig nga… Saka alam mo, sabi ng kasama ko sa bahay, nun lang nila ako nakita na buhay… nagkaroon ng kulay ang pisngi, kumikinang ang mga mata at tila may music ang bawat salitang binibitiwan ko… Naging tao ako sa wakas! Nagkaroon ng kulay ang mundo kong black and white… pakiramdam ko nun ako si Rapunzel at ikaw yung frog prince na nagpapasaya sa akin… “you are my sunshine”… kahit na palaging may sandstorm dito nun, feel na feel kong sagasain ang nagngangalit na hangin at buhangin. Kiber! “Kelangan kong makauwe kasi mag-oonline pa ako sa chat!” Adik! Oo… adik ako sa chat… hindi ako nagsasawa kahit na may problema ang network, wala akong pakialam… naputol ng isang barko ang connection sa ilalim ng dagat, wapakels pa rin! Hada sa pagchachat! Kahit na ang bagal-bagal, tiyaga pa rin hanggang alas dos ng umaga… nakakaloka! Irregular ang tulog… walang disiplina sa pag iinternet at pag gamit ng computer… natambakan na ng mga babasahing pocketbook at ebooks… hindi na nakakapagsulat sa blogsite at diary… mukhang may carpal tunnel syndrome na ako pero lagi na lang nag-aabang ng email at chat mo… TSK! TSK! TSK! Naadik na talaga! You’re a hazard to my health… but is everything worth it?

Buntong hininga ng mas malalim.

Sige habulin nyo ako… yun e kung maabutan nyo ako” yan ang motto ko noon… Idol ko kasi si Julia Roberts sa ‘Runaway Bride’… but time had gone by at masyado yata akong nag-enjoy sa ‘habulan’… huli na ng napansin kong nawala na pala ako sa kalendaryo… CRAP! It had me thinking… almost everyone in my grade school class is either engaged, married or has kids now and what do I have? Hmmm… stray cats that would leave you anytime they want! Dang! It’s so frustrating! Hindi naman sa naiinggit ako sa kanila but it hit me na dapat at this age, may gradeschooler na rin ako… I should’ve been married or in a stable career like motherhood… hindi yung ganito… isang TIPSY GYPSY… (parang si DORAng lakwatchera!) kung saan-saan napapadpad, kung sinu-sino ang nakikilala, kung anu-ano ang gustong gawin sa buhay… naghahabol sa kung ano ang kayang i-offer ng mundo… isang LAGALAG… pero cautious pa rin at walang pinapapasok sa invisible shield… Pero sa maniwala ka’t hindi (malamang hindi ka maniwala), ikaw lang ang naka-penetrate sa shield na iyon… You got me thinking about “what lies ahead”… would it be a U turn? A detour? Or “what you’ve been looking for —->  straight ahead”… You had me thinking about spending the rest of my life with someone who can be my bestfriend, my mentor, my laughing buddy, my bandmate, my pet, and someone whom I can respect, pamper and stay loyal to til the end… You had me wishing na sana sa pagtanda natin e mas mauna akong madedo sa iyo dahil I think I couldn’t live one more day without you… korni pero totoo… The time we RECONNECTED, I told myself not to let you go… I only live once so I don’t wanna waste it anymore… it’s time for me to get really SERIOUS… Behave, Girl! This matter is really fucking SERIOUS!

Buntong hininga ng mas malalim lalim.

Hindi pala pwede… all along akala KO okey ang lahat… yun pala iba… Hindi totoo yung kasabihan na “distance makes the heart grow fonder”… That’s the BIGGEST CRAP that I’ve heard in this lifetime… Apparently, it didn’t work for us… although you made me smile even for awhile, hindi pa rin matatabunan nun yung sakit na nararamdaman ko… I had my share of WWE (wild and weird escapades) pero not to the extent na katulad ng ginawa mo… I was your friend… I respected you sana ganun din ang ginawa mo nung umpisa pa lang… sana nun pa lang sinabi mo na “off limits” ka na para hindi na ako umasa pa… hindi nagmukhang timang… sana hindi nahulog ang puso ko at naapakan ko pa… naranasan mo na bang mahulugan ng puso na may sugat tapos naapakan pa at nasipa-sipa kung saan saan? Malamang hindi pa! Ang gwapo mo kasi! Wag ka mag-alala, all that shimmers in this world is sure to fade away… I just hope wag ganyan ang mangyari sa’yo… bitter or better?… it hurts! FUCK YOU! Hindi mo alam ang nararamdaman ko… wala kang idea what’s running inside my heart and mind… kaya wag kang magfeeling na you know me that much… If you did, hindi mo ako sasaktan ng ganito… I’m better but this bitterness will go away in time… I know someone will make me smile again… someone who’s worth all of the waiting and trouble… but I’ll miss our banterings… the clashing of our wits… the ‘chismisan’ about the people around us… the secrets we’ve shared… the freaking ‘kilig’ moments… and some other stuff… I’ll miss everything about you sa panahong nagkadaupang palad tayo rito… malay mo sa’yo rin pala ang bagsak ko… ang swerte mo… dahil magaang lang ako!

Buntong hininga ng malalim na malalim.

Ang tagal bago nagsink-in sa akin na kahit kailan, hindi tayo pwedeng magtagpo… ang power tripper na tadhana na siguro ang ayaw pumayag… siguro pag nagtagpo muli tayo ng personal… sparks will fly at may grand display ng FIREWORKS… sabi mo ramdam mo rin yung ‘magic’… pero hanggang dun lang kaya yun? Ano kaya ang mangyayari? Nagkaroon tayo pareho ng chance to meet half way pero tadhana na ang nagdecide na hindi talaga pwede… pero we were given this thing called “freewill”…you can defy the odds… at let me remind you hindi ikaw at ako ang mga unang taong sasalungat sa agos kung sakali… it should’ve been ONE SOLID decision… Para hindi na tayo ganito, nag-iisip ng maraming “what-ifs”! Sana natapos na ang lahat o baka nasimulan na… sana nga, di ba? Pero andun lang naman ako nun… kung gusto, may paraan, kung ayaw, may dahilan… at marami kang dahilan… so hindi talaga uubra… TSK!

Pigil hininga. Maluha-luha na… OXYGEN, Please!

Hindi pala lahat ng fairytales  e sa happy ending  natatapos… natuklasan ko yan nung basahin ko ulit ang original na kwento ng the little mermaid”… nakakadepress! Nag-suicide pala yung mermaid dun (commonly known as Ariel)… yun ang hindi ko pa kayang gawin sa ngayon… dahil duwag ako sa mga ganung bagay o dahil may trauma lang ako sa suicide! Natuklasan ko na hindi pala lahat ng matatamis ay pwedeng kainin… sweet poison… I slowly died when I found out na hindi pala ako ang bida sa fairytale na yun. Isa lang pala akong passing fancy… Isang shooting star… hindi ang permanent fixture sa iyong langit… isa lang pala akong extrang starlet na kontrabida… isang kerida na kakapiraso lang ang linya… isang manika na itatapon sa kalagitnaan ng kwento… Parang scandal ni Hayden at Maricar… saglit… Mabilis… hindi masyadong pinag-usapan… Tumahimik na lang ako para wala ng mahaba, magulo at masakit na usapan… ganyan ang M.U., di ba?

Notice of Disconnection

“Once service has been disconnected, you have to pay the service fee of Php200.00 for the reconnection of your line.”

Ewan ko ba kung tama ang pagkakaalala ko sa notice of disconnection ng PLDT. I think it’s somewhat like that… sana ganyan din sa buhay… kapag na-disconnect ka, you have to pay a price sa aggravated party… Kung magkaganun man, mahal ang sisingilin ko pero sisiguraduhin ko naman na it’s gonna be a win-win situation… gagawin ko ang lahat ng paraan para maging masaya… ang lahat… kung ano man yun, ako lang ang nakakaalam…

My Sweetest Downfall

May 25, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=470991653077

My Sweetest Downfall

by Grace Remulla Concepcion on Saturday, March 5, 2011 at 7:17pm

First and foremost, I’d like to thank Ron, my no. 1 fan and critic… For the support, the encouragement, for believing in my craft and for the brutality of saying that I really suck at times! (hehehe!)… You told me once, that when you’re effective with what you’re doing, you tend to affect and infect others… Some people will love your work some will not. Some can relate, some will hate you because you hit the X mark… You just can’t please everyone…You told me, write whatever comes to my mind and eventually it will branch out… Don’t stop the flow… Don’t stop the emotions… I am made to be like that… A free spirit and no one can break me… I would be forever grateful that you came into my life…

This free-form poem had me crying while listening to the song. I remember when I was a kid, I enjoy telling this story to my brothers… but some questions haunted me for so many years…

  1.  Had Delilah really loved Samson?
  2.  Who was Samson’s first love?
  3.  Why isn’t she mentioned in the Bible?
  4. Why was she given to the best man?

Still… I have no answers for it…

 
 

 “You are my sweetest downfall…
I loved you first, I loved you first…”
– Samson by Regina Spektor
 
 
 
Just like the song, you’re my sweetest downfall…
But I’m not your Delilah…
I guess, I came BEFORE Delilah did…
And I’ve loved you since and still…
Yet in the grand scheme of things, it is insignificant…
‘cause we can’t possibly be together.
I’m trying to put everything that is right back together
While everyone else and fate is twisting them around.
And here I am wallowing and drowning myself
With the thoughts of you and the “what-might-have-beens”…
A nightmare… I was chained, gagged, and blindfolded
With the thought of you for so many years…
People came in & gone out of my life
But I’m still waiting and wishing for the day
That our paths will cross again…
But I know it will never be…
 
 
 
I am a wild child… a free spirit…
Cannot be tamed… riding with the wind…
Just going with the flow… careless body…
Infinite soul… that’s what I am made for…
I wouldn’t care less if I stepped onto somebody else’s dream…
I had been a bitch then…
But gone too good a few years ago…
Fell in the pit of bliss and sorrow…
Now, recovering from the bad fall…
Back into a bitch and again…
Freedom at last!
 
 
 
You? I don’t know who you are… now…
But my Samson used to be strong, calculated and more of a man than coward…
A friend whom I can trust my life with…
I guess he just existed in my past… won’t be coming back now…
Bullied and died… the connection has been disconnected…
I don’t know who you are now… A stranger is what you’ve become…
 
 
 
I didn’t use you… I’ve never treated you as crap nor used you as a stepping stone…
In fact, I’ve immortalized you and made you my own saint…
But I know better now… it’s not worth it!
Pain, anger, and hatred… I’ve avoided those for the past years…
I didn’t know that you’ll be that taunting demon
Who would resurrect those ugly ‘truths’ in me…
I’ve been hiding in that shell for a long time…
Feeling safe and secured…
I didn’t allow anyone to cross that line…
My line of defense…
‘twas only you…
 
 
 
 I want to curse the day that we’ve met, but I can’t…
Those are what I can call “treasures”…
Even though it happened a long time ago,
I’ll remember it ‘til I breathe my last…
But all those lies… the deceit…
And out of all of your lies, ‘I Love You” was my favorite…
You got me there… WHY?
I didn’t do anything wrong as far as I can remember…
In the first place, you asked me to trust you & I did…
You’re not the same guy that I used to love before… gone he is…
Dead and buried in the abyss…
I would forever weep for that person whom I used to love…
 
 
 
 I’ll leave it all to destiny…
Wherever she will take me I know it’ll be for the best…
I know someday, I’ll be diminishing to the West
And be the star in someone else’s sky…
And if someday, just in case, our paths will cross again,
Just walk straight and don’t look back for I will do the same…
Be in peace…
 
 
 
FAREWELL, my Samson…

Publish Note Failed

May 24, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=445283293077
 
published in : http://definitelyfilipino.com/blog/2011/04/12/publish-note-failed/?sms_ss=facebook&at_xt=4da520cddf1f1e15%2C0

Publish Note Failed

by Grace Remulla Concepcion on Wednesday, January 12, 2011 at 5:18pm

“A question that sometimes drives me hazy: Am I or are the others crazy?”  – Albert Einstein

Ewan ko ba kung bakit na kapag naglalakad ako papasok sa opisina eh, saka dun bumubuhos ang mga ideas sa utak ko… halo-halo na parang kalamay… madikit at medyo kumplikado… minsan masaya… minsan malungkot… minsan blangko… madalas para lang tanga… maraming tanong… maraming plano… pero saan nga ba hahantong ang paglalakbay ko? Darating pa kaya ang pagkakataon na masagot ang mga katanungan ko? At magkakaroon bang katotohanan ang mga plano ko? Siguro naman hindi lang ako ang nagkakaganito… BALIW!

Madalas tungkol sa “status”  ko ang naiisip ko… selfish it may seem  pero at my age, kelangan ko ng i-PUSH  ang subject na ito sa sarili ko… Hindi naman siguro kajologsan  ang mag-isip ng tungkol sa love life, di ba? Lalo na kung nasa “critical”  stage ka na… hmmm… TRUE LOVEFREAKY FACT or EVERYDAY FICTION? Does it really exist? Saan?! Sa Area 51 ? Sa Bermuda Triangle ? O sa Atlantis?

Paano mo nga ba malalaman na TRUE LOVE  na talaga? Kahit nga ang pag predict  kung kelan ka makakapag-asawa o kung sino ang kapalaran mo e hindi kayang hulaan, ang true love  pa kaya? Paano kung ang “true love”  na iyon ay darating pa lang o kaya dumating na pero pinalampas mo na? May 2nd, 3rd or 4th chance  pa kaya? E kung wala na, saan ka na pupulutin? Single Blessed  na nga ba talaga ang tawag sa’yo?


Ayon sa Wikipedia, approximately 6,892,900,000  ang population sa mundo (less 1  dahil hindi ako kasali rito! Hindi ako pwedeng ma-inlove sa sarili ko, di ba?)… sa daming tao na yan, paano ko naman malalaman na “SIYA NA” nga? Paano mo malalaman na siya na si “CHOSEN/RIGHT ONE” (except kung ang pangalan niya ay Choosen o Right, baka pwede pa!)… Bakit “ONE” lang? Sabagay, nobody can serve two masters at the same time…  Bakit double standard  ang society natin? Pag ang babae naging two-timer, sinasabing malandi, haliparot, pokpok, pochahontas, whore, bitch  at kung anu-ano pa… samantalang pag lalaki sinasabing “Uy! Yan ang tunay na lalaki (TNL)… Macho! Maangas! Stud!”  (Gago! Ano ka? Aso na palahian?!) Chura!   Sino ba ang nakaisip ng ideya na kelangan na ganun ang mga lalaki? (Mabasag nga ang mukha!) HMP!  Sabi ng nila “we are all equal when it comes to love”  e bakit parang biased  yata pag ang babae e nagmahal ng higit sa isa? Haist! Ang labo!



Sabi nga ulit ni Albert Einstein (idol ko kasi sya!) – “Gravitation is not responsible for people falling in love”……….. PAANO NGA BA ANG MA-INLOVE? Ano nga ba ang feeling ng “in love”? May mga standards ba yun  para ma-qualify na “LOVE”  talaga yung nararamdaman mo at hindi ibang klaseng emosyon lang? Requirement ba ang “magic” o “spark”  para masabi mo na in love ka talaga? Define LOVE!!! Ma at pa! Hindi ko na yata alam kung ano yan… absent yata ako nun itinuro sa paaralan ‘yan!


So papaano mo nga malalaman na yun na yun?! All along TANGA pa rin ba ako pagdating sa ganyan?! Am I so dense?!

Another set of questions, kailangan nga ba talagang puso ang gagamitin para magmahal? E paano kung nagpa-heart transplant  ka na? ‘Yung laman ba ng puso ng donor mo ang mamahalin mo tulad ng sa mga pelikula? Hindi ba kelangan din ng isip? Bakit sinasabing broken hearted ka pag sawi ka sa pag-ibig? Meron bang broken minded? CRAZY ang tawag nila pag utak mo ang sira, di ba?


Nagtataka lang ako… masyado bang mataas ang standards ko kaya hanggang ngayon e sabihin nating “UNATTACHED” pa rin ako?…  Hindi naman siguro… PERCEPTION lang yun ng ibang tao… Libre lang naman ang magtanong at hindi naman ako nakatira sa 160th floor  ng Burj Khalifa na ganun kahirap abutin… squatter nga lang ako e at NPA (no permanent address) pa… Bakit hindi mo subukang kumatok sa pinto? Pagbubuksan naman kita… gusto mo may kisses & hug  pang kasama… (=P) At kung ganun nga ba akong katayog, e di sana naghanap na ako ng Sheikh na papatol sa akin (sabagay malakas yata ang magnet ko sa mga DOM!)… Hindi naman ako nasisilaw sa karangyaan o kasikatan… simpleng tao lang ako… I believe na the higher the status you have, the higher expectations out of you it would only bring more problems, failures & hurts in your life… mas ok na ko sa simpleng pamumuhay lang… nakakapunta ka sa gusto mong puntahan without worrying na may magpapa-autograph sa’yo or may mga bodyguard  ka na laging nakasunod sa iyo… o kaya nama’y may mga paparazzi  na palaging nakabantay sa mga off-guarded moments  mo… JUST BE YOURSELF!  Ayus lang kung hindi ka PERFECT! Hindi rin naman ako perfect  e! Sino ba naman ako para maghanap ng ganun?!


Paano mo malalaman kung hindi mo susubukan? Hindi naman ako monster na iha-haunt  ka for the rest of your monotonous life… Hindi ba trial & error din ang “LOVE”?… Parang computing din: you need to add, su btract, multiply, divide, factor, ctrl + alt + del, spacebar, backspace, insert, home, end, print scrn, F1, Shift, caps lock, enter, tab, page up, page down, up, down, left, right, num lock at delete… Paano nga ba mangyayari ang gusto mong mangyari kung hindi ka kikilos? Kung maghihintay ka na lang, darating pa kaya si “TRUE LOVE”? Or pupulutin ka na lang sa kangkungan? Ano ba talaga, MAGHIHINTAY o MAGHAHANAP? Ay ambot! Ang hirap!


  Simple lang naman ang gusto ko, ang magmahal at mahalin lang ako ng tapat at tunay (ginto?). Enough na sa akin yun…—–> Pero if there would be someone who’ll walk with me sa beach (kasi wala na kaming pamasahe)… someone who would laugh at my corny jokes… someone who would watch those “jolog” movies with me… somebody na kayang gantihan ang mga “cheesy lines” ko… ‘yung hindi maarte kapag niyaya mong kumain sa pishbolan o kaya sa gotohan sa kanto… yung kayang makinig sa rants & raves ko… ‘yung hindi takot na i-criticize ko at matapang din akong i-criticize or ipamukha sa akin ang mga pagkakamali ko… at siguro yung taong tanggap ang lahat ng ka-dramahan, kalokohan, ka-praningan, at ka-“wirdohan” ko sa buhay… malamang SIYA na nga yun… Apparently, hindi ko pa s’ya nami-meet…

Simpleng buhay, sa isang payak na komunidad… isang mapagmahal na pamilya… isang maayos at marangal na trabaho… isang set ng aso’t pusa (basta kahit hindi set ok na!)… til our graying days… wala sanang bibitiw hanggang mag DIAMOND ANNIVERSARY… yun nga nga siguro ang “TRUE LOVE”

Seryoso na ba ito? EWAN ko… BAHALA NA SI BATMAN… Sobrang LABO, di ba?! >_<

Scrapping Off February

May 23, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=400222273077

Scrapping Off February

by Grace Remulla Concepcion on Tuesday, September 21, 2010 at 8:18pm

Day 20… 98 days till my target date… (‘yun e kung walang magbabago sa plano ko!)

I just realized that it’s almost 5 months… na akong umiiyak… 5 months na nasasaktan… halos gabi gabi na akong nananalangin na sana tama na… ayoko ng umasa… maraming sana… “TANG INA! RECORD BREAKING ‘to! 5 FREAKING MONTHS!!! Usually, ilang linggo lang ang itinatagal ng ka ‘EMO’han ko… pero eto, PAKSYET! Halos LIMANG tumataginting na buwan na akong nagpapaka-shunga!!! Ang tagal na nito… pakiramdam ko tuloy, may kanser na unti-unting umuubos sa pagkatao ko… dahil lang… dahil lang… oo uulitin ko ulit… dahil lang… ang KAPAL TALAGA NG MUKHA!”

I wanna scrape off February from my calendar… I don’t wanna remember anything about “it“. Pero, TAENA TALAGA!  Hindi s’ya mawala sa isip ko… Hirap na hirap na ko… Sobra yata ang nangyaring karma sa akin… And I feel that I don’t deserve this! Pinagsisihan ko na ang mga kalokohang ginawa ko noon… Nagbago na nga ako, di ba?… Wala na ba akong karapatan na sumaya? Kahit anong gawin ko, trapped na ko sa feelings ko… At ang hirap! Para akong nasa vacuum… ang hirap huminga… ang sakit… ang pait sa panlasa… gusto ko ng maglaho… manahimik… bumalik sa aking shell… maging fossil… wag ng mag-exist… pero paano? Eto ako… Don’t tell me magdeactivate… hindi ko kaya… eto na lang ang link ko sa lahat… pampawala ng homesickness sa impyernong ito!

BUNTONG HININGA

Nakakailan na ba ako? Kung bibilangin suguro sa loob ng isang araw ay nakaka-30 ako… average na yan! So kung 30 a day X 30 days (in a month) X 5 (months) = 4,500 na buntong hininga na pala! Napakarami ko ng na-release na carbon dioxide! No wonder, kaya pala ang lago-lago ng halaman dito sa lamesa ko rito sa office… marami-raming chlorophyll din ang nagagawa ng mga buntong hininga ko… pwede rin kayang i-convert to cash ang buntong hininga?!… ang hirap talagang paluwagin ang dibdib ko… masyadong masakit… malalim talaga ang sugat… kahit anong pain reliver o morphine pa, wala ng magagawa… terminal na ‘to… STAGE 4 

LUHA

Nakakailang patak na ba? Hindi ko na mabilang… pwede na yatang makapag-supply ng kuryente sa Maynila ang mga luhang pumatak mula sa aking mga mata… OO! Ganun ka-grabe! Hindi pala iyak –  NGAWA! Araw-gabi, walang pinipiling oras at lugar… pumapatak na lang s’yang bigla kapag naiisip ko ang kanyang mukha… may tama na nga yata ako sa utak! Kahit siguro sa pagtulog ko, s’ya pa rin ang nandun… kasi paggising ko, ang daming natuyong muta… tanda ng pag iyak ko habang ako’y natutulog…

TISSUE

Nakailang box at rolyo na nga ba ako ng tissue? Marami-rami na rin! Ibig sabihin maraming puno na ang naputol para lamang patuyuin ang aking luha at punasan ang aking sipon… TSK! TSK! TSK! I’m a hazard to my environment! Kung pwede ko nga lang bang sahurin at i-recycle ang luha… marami na sana akong ipinandilig sa mga panang dehins goli… o kaya ipangsabaw sa bulalo at mami…

BENADRYL DIPHENHYDRAMINE ORAL 10mg  (potek!)

Nakailang inom na ba ako ng gamot na ito? Double purpose… para sa allergy ko at pampatulog… kelangan ko ‘to para panandaliang makalimot… mamanhid pansamantala… pero hanggang sa pagtulog at panaginip kasama pa rin s’ya! KAPAL TALAGA NG FACE! Hanggang doon, inii-stalk pa rin ako! Kinakalimutan na nga, pero palagi naman nagpapakita… Nananadya ka ba?!

BALLPEN AT PAPEL

Ilang pahina ba ba ang nasulatan ko? Ang haba-haba na… pwede na nga akong makagawa ng isang aklat ng mga hinanakit… kokonti pa lang ang kwento kong masaya… bakit ganun?! Minsan lang ako ba ako naging masaya? Hmmmm… Kung anong bilis ng kasiyahan, ganun din kabilis ang paglalaho nito… Mukhang totoo nga ang kasabihan ng mga pessimists: ‘”Kapag masaya ka, may kaakibat na sakit ‘yan palagi… kaya mas maigi pa na wag ka na lang sumaya kung kapalit naman ito ay ibayong kalungkutan!”  TSK! Ang hirap, di ba? Saan ka ba lalagay? Sa gitna? Pero paano? Maging neutral… ‘yung hindi masaya at hindi malungkot? In short, MANHID… parang ZOMBIE  – ganun! 

Malapit na… malapit nang dumating ang panahon, ako naman ang sasaya… I’ll make so fucking sure na magiging maayos ang lahat sa buhay ko… and you know what? I promise someday you will regret losing me and you’ll think back and say “fuck man… she really did love me!” And I guess, it’ll be too late for you…

PARTY! PARTY!

Scrapping off February

Don’t call me baby

May 22, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=375878563077

Don’t call me baby

by Grace Remulla Concepcion on Saturday, June 26, 2010 at 2:45pm

BABY= babe… bhabe… babeh… bebe… bebeh… bhebe… bhe… beh… be… beybi… bi… bebi… bibe… bibi…

(kulang na lang magtawagan kayo ng pato, duck o duckling! hehehe!)

Kahit ano pang tawag, sa BABY pa rin nagsimula yan… Baby is an overrated word sa mga magjojowa, mag-asawa, magfling, magboylet at kung anu-ano pang klase ng relasyon… (and I’ve been called once or twice in those variations. hehehe!) Nakakaumay na kapag may naririnig ako na “bebe ko… bebe ko…” UGH! Minsan gusto ko na silang paslangin dahil ginawa nilang paulit ulit… madalas pa sa conversation ng mga yan e walang nabubuong sentence dahil puro bebe na lang ng bebe! Ang masaklap pa e ginawa pang ringtone!

Itinanong ko sa mga legendary kong mga roommates ang theory kung saan nagsimula ang mga variations ng mga tawag na iyan at iisa lang ang sagot nila, nagsimula raw itong sumikat sa pelikula ni John Lloyd at Sarah!(Ano nga ba ang title nun?) Whatever it is, magmula ng may tumawag sa akin ng bebeh, babe, baby or beh, eh, pinangangalinsagan ako ng balahibo! In short, nananayo ang balahibo ko, na parang may moomoo akong katabi! Hindi naman sa nag-iinarte ako, pero masyado na kasing talamak ang ganitong tawagan… at ayokong sumakay sa band wagon na yan. I’ve grown tired of hearing it… parang wala na yung essence ng pagtawag ng “BABY”… Kasi ang “Baby” – inaalagaan, pina-pamper, kinukulit, pinasasaya, binibigyan ng importansya… hindi sinasaktan, hindi binibigyan ng sama ng loob, hindi tine-take for granted, hindi inaabuso (mentally, emotionally & physically)… At eto pa, pakiramdam ko kasi, (kung jowa ko ang tatawag sa akin ng ganyan) eh lahat ng babaeng kilala nya at kahit na hindi kilala, ay baby na rin ang tawag nya! Baka masapak ko lang talaga ang damuho pag nagkataon! Saka parang wala lang. Kung baga parang tinawag ka lang sa pangalan mo, di ba? Dahil may mga tao na ang pangalan o palayaw ay ‘Baby’. Kaya mga katropa, BE ORIGINAL, BE IBA! Mag isip naman kayo ng ibang itatawag nyo sa mga ‘love’ nyo!

Mas masarap pa rin pakinggan sa tenga yung mga original tagalog words tulad ng: MAHAL, SINTA at IROG. Corny siguro sa iba pero para sa akin, iba talaga ang dating, kasi may lambing lalo na pag ang bumibigkas nito e kalahi natin. Baket? Kasi alam mong alam nila ang ibig sabihin nun to the nth exponential power! Iba pa rin kapag sa sarili mong wika mo tatawagin ang minamahal mo… iba sa panlasa (matamis, ika nga ng lolo ko) at may kilig baga! Naaalala ko ang mga pelikulang Pilipino (yung pinapalabas sa channel 9 kapag tanghali noon), mga pelikula nina Rogelio dela Rosa, Gloria Romero, Bella Flores, Romeo Vasquez, Susan Roces, Eddie Gutierrez, Nida Blanca, Carmen Rosales, at marami pang iba. Halos lahat yata ng LVN movies nun, napanood ko na (tamad akong matulog ng tanghali nun e! hehehe!), masasabi kong may “substance” ang mga linya nila nun at may kasama pang harana… nakakakilig talaga! (I know I’m a romantic idiot!). Sa panahon ngayon, wala na yatang nag-eexist na totoong “maginoo” madalas e “maginoo pero sobrang bastos”! hahaha! Pero OK lang naman yun. Kailangan nating sumabay sa agos ng panahon at pagbabago. Wala na rin namang nag-eexist na Maria Clara (sa pangalan siguro), kaya quits lang. Pero sana naman, may mga natitira pang nagtatawagan ng “Mahal” and living to its truest essence…

Kaya para magkasundo tayo mga repips, you can call me sunshine, mahal, love, sweetie, grasya, bitch, crazy or whatever… but DON’T EVER CALL ME BABY! -‿◕

By the way, I’d like to thank Justin Bieber (pronounced as BEAVER!), for singing that irritating song! You’re the culprit for this!!!!

Ano ang magagawa nyo kung yun ang trip ko? Walang basagan!!! Gumawa kayo ng sarili nyong trip! Peace! ◕‿◕

ooopppsss… I’m not your baby!

Please don’t give me flowers…

May 21, 2011 Leave a comment

http://www.facebook.com/note.php?note_id=375498643077

Please don’t give me flowers…

by Grace Remulla Concepcion on Thursday, June 24, 2010 at 11:11pm

Don’t give me flowers when I’m angry … it would only make me angrier…

Don’t give me flowers when I’m happy … it would only ruin my day…

Don’t give me flowers when I’m blue… for I would only walk out on you… 

Don’t give me flowers when I’m not in the mood… instead give me food and it’ll be my brightest day!

 Don’t give me flowers… for I’m not the typical kind… I know I’m freakin’ different from everyone else… I don’t want to sound so ungrateful, but if you give me flowers, I don’t know what to do with it… (Sorry!)

I know I’ll keep on sneezing till midnight if those pollens decided to attack me… It’s not also that I have an allergic reaction to pollens but I just find it odd and cheesy…

What should I do with those flowers? It may look pretty… but in time it will wither and I’ll just throw it away… I would prefer anything that will last… something that will remind me of the giver whenever I see it… for a long time…

Materialistic? Nah! I’m more of a practical person. I’d rather have things that are useful or even personalized cards, poems, essays, songs, personalized cds, books, paintings or photographs… crafted with you on their thoughts… It need not to be expensive nor grand… It’s the thought that counts, right… but NO flowers please!

By the way, there’s one flower that I don’t have any allergic reaction… It’s up to you to find out…

It is simple and it’s white… maybe if you find it out, you’ll make my day so bright…

banned… flowers!

Free to decide…

May 20, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=361251868077

Free to decide…

by Grace Remulla Concepcion on Friday, April 30, 2010 at 2:15pm
I’m writing again. Thank God, I’m not suicidal! Kung sa ibang tao nangyari ang mga ganitong bagay, I dunno, siguro tumalon na sila ng building or maglaslas na sila ng pulso… hindi ako ganun. I was not raised to have a low EQ (emotional quotient, dummy!). I’m still holding on to my TEMPORARY SANITY… just temporary dahil I can still see LOGIC. Kapag SANE naman, nagiging EMO naman ang sabi ng ibang tao! Kapag nainlove na naman, that’s INSANITY! CRAP! Lahat naman tayo e nagiging baliw kapag tinamaan ni kupido, di ba? And I’m not the first one to admit it. Marami tayong nagagawang kabaliwan kapag hulog na hulog ang loob natin dun sa taong yun… Nakakatawa na nakakainis, pero ganun talaga. Sabi nga ng isa kong kaibigan nagiging tanga ka kapag nagmahal ka. Oo nga! Tama! Naging tanga ako! Crazee Gracey! Akala ko wais na ako, pero nadala ako! HAHAHA! I’m laughing at myself! Natanso ako run a! KARMA! Walastik! Akala ko exempted na ako run, hindi pala! Lintek na yan! Paano ba ako mae-exempt sa mga karma-karma na yan? Pwede bang magsubmit na lang ako ng book report tungkol sa Symbolic Logic o kaya sa English Reformation in the 16th century para tigilan ako ng karmang yan?!(Anne Boleyn, idol! Potek! Nautakan naman ni King Henry VIII pero siya naman ang nanay ng isa sa most influencial people ng England, si Elizabeth I of England – Elizabethan Era the Golden Age in English history! Ang lufet! Parang pareho lang yata kami ng kapalaran ni Anne Boleyn. Baka bukas, makalawa, mapugutan din ako ng ulo dahil sa pagiging manipulator and a bitch! Enough of the English history…)

So, balik na naman ako sa square 1. Ganun talaga! Ang buhay ko ay isang WILD rollercoaster ride. Nakakapraning pero masaya at exciting. Nakakahiya mang aminin pero sa outlook kong ganyan, marami rin naman ang gustong sumama sa joyride ng buhay ko… kung buhay nga lang si Kurt Cobain, baka nga kasama ko sya sa mga paglalakbay e… As for now, back to the drawing board… back to the outline…rewriting my plans… my script… my future… tatawanan ko na lang ang mga nangyari pagdating ng panahon. Makakalimutan ko rin ang mga pangyayari (dahil may selective memory loss ako)… maghihilom rin ang mga sugat… yung peklat, ipapa-Belo ko na lang! By that time, mura na siguro ang scar removal!

Hindi na ako magpapaka-plastik! Sa mga pangyayaring ito sa buhay ko, feeling ko parang 60 years old version na ako ni Briget Jones (kung ibe-base sa experience ang edad!)but, I’m ok with it. It’s better that way. At least I’ve learned my lessons… I’ve matured… I can share my experience and stories sa mga bata (pwede bang maging childrens’ book ang kwento ng buhay ko?! HAHAHA! Baka Parental Guidance o kaya Rated R ang kalalabasan!)

Well, I don’t want to be morally right, kung magiging ipokrito naman ako sa sarili ko. Napagdaanan ko na ang mga bagay bagay na sabihin nating “taboo” sa standard ng society natin, I’m not proud of it but I don’t regret doing it. Sabi nga nila na pag namatay ka, hindi itatanong ni San Pedro kung ano ang achievements mo kundi how you have lived your life… At alam ko na ang isasagot ko sa kanya: San Pedro, I had a very exciting life. I tried everything na pwede kong i-try. I have loved… I got hurt… I got burned… I got into a lot of trouble but I stood up with a smile on my face. Nakasakit man ako in the process, nag-apologize naman ako to those people. I brought sunshine and hurricanes in their lives pero instrument lang ako… I wrote my own story… my own script… I acted kung ano ang hinihingi ng tadhana… dahil may FREE WILL ako… I was given a brain to think what is right and what is wrong and given a heart to have compassion… with those two, I’ve made decisions… decisions that made my life meaningful to others dahil I’ve shared it with them…

Salamat sa lahat ng nagtiyaga sa akin… sa mga sumama sa joyride ng buhay ko… My life wouldn’t be so crazy and special without you in it.

CHEERS!

stick

May 19, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=360346588077

stick

by Grace Remulla Concepcion on Monday, April 26, 2010 at 11:57pm

Do you want to know why I’m sticking with you?

BECAUSE…

... you’re cute!
… you’re sexy! (eeek!)
… you’re complicated! (but I liked it!)
… you’re my KARMA. (and I’m yours! hehehe!)
… i know that you’re FUN to be with.
… you know what’s on my mind.
… we share the same passion.
… we (almost) have the same point of views… kahit na there are times na nagka-clash ang wits natin!
… you ROCK my world!
… you made me feel like I can pass all the test of fate & time.
… you’re a wandering soul like me… & together we’ll walk the path of nirvana!
… you’re the piece of the puzzle that I’ve been searching for all of my life!

& since I’m sticking with you, better get used to it… I’ll be here for a long time!

Through thick & thin, I won’t leave you… If there would be someone who can ‘truly’ understand you, I know it would be me! Ü

I don’t have anything to offer you except for my loyalty & patience…

I can promise you that I’ll stay & never leave you…kasing haba at kasing tibay ng great wall of China ang pasensya ko!

So worry not, my Dear! If you’re lost, I’ll walk with you, so we can find the right path together… kahit na pareho tayong unsure, at least we have each other. We’ll get out of the woods somehow.. Promise! saka don’t worry, I have a good sense of direction… may homing device ako! hehehe!

remember CTRL + ALT + DEL

I’ll always be here…

Thank you… I love you

May 18, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=360042553077

Thank you… I love you

by Grace Remulla Concepcion on Sunday, April 25, 2010 at 7:44pm

THANKS…

… for finding me.
… for bringing the SUNSHINE back into my life.
… for giving me something to look forward when I go to sleep at night.
… for giving me a reason to wake up in the morning.
… for making me smile (just by thinking of you!)
… for making me blush whenever we’re on the phone!
… for reminding me that I haven’t lost the “old me” over the years!
… for believing in me… I really appreciate your words of encouragement & criticisms.
for making me feel complete… Ü
… for your patience.
… for your time & effort.
… for your friendship.
… for LOVING me UNCONDITIONALLY.

Thank you for being YOU!

I LOVE YOU…

… for having that sweet & sexy smile! (Naks!)
… for your brutal truths & sometimes obnoxious remarks! (What to do? It’s you!)
… without prejudice.
… without conditions.
… without bounderies.
… without too much expectation.
… because YOU are YOU!

ESCAPE

May 17, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=353348193077

ESCAPE

by Grace Remulla Concepcion on Saturday, March 27, 2010 at 8:17pm

…Pain… Frustration… Depression… SLEEP… Escape…

Escapism… it’s my forte. Whenever I’m not comfortable with my surroundings, I sleep… I’m too afraid to face my own demons… too afraid to reveal what I feel… too exhausted of the vicious cycle of the “game”… the emotional battle scars are hurting again… and all I want to do is ESCAPE!

I’m so tired of these inner conflicts… selfish though, these kept me going… Pain is my power… I am sacrificing myself for the benefit of the others… Selfish sacrificial lamb… Ugh! Or maybe I’m just still unsure of myself… of what I really want to do with my life… or my insecurities are surfacing it’s ugly head in my persona… Escape again…

I’m a good actress… clap your hands! Applause! I’m really good at hiding my feelings… you think you know me? Sorry to burst your bubble, NOT REALLY… I always keep my feelings in check…I’m just too afraid to express the REAL me… I know I’m different from the rest… I know that they’re talking about me whenever I turn my back… I appreciate it. It made me stronger… it made me realize that I’m better than the rest of you… you should not judge me for everything I am because you don’t know what I’ve been through and where the hell I came from…I may not be academically excellent but I’m like a kick-ass street wise cat!… I just wanna be your friend but I just can’t help but feel your indifference… Escape again…

But then someone came along… harsher than the tornadoes that ever came into my life… you slapped me with all the insecurities, the fears, the doubts and the astonishing demons that I can’t face… you made me realize… I’m not alone… there’s another “CREATURE” like me… too good to be true? I know… I asked myself, “Am I ready to take the risk?” “Are you gonna take that risk with me til the dusk of our lives?”… I’m still the doubting… but you gave me the assurance that you will walk with me until our graying days… it seems surreal but pardon me for complaining… I wouldn’t know until we meet… I’d like to escape again but I CAN’T… I want to runaway and hide again… but I CAN’T… the feeling is too strong for me to resist… it’s so hard for me to breathe thinking that I will lose you… again…

All I know is that I can be myself when I’m with you… I can talk for hours and share my doubts, my fears, my pain, the chaos inside me, my dreams, my crazy antics and my deepest darkest secrets without worrying that you’ll be judging and categorizing me into some pile of *hit… I‘ve always wanted to have someone who would walk with me in the rain… Someone who would sit with me when I’m watching a cheesy chick flick or any Tagalog corny movie and wouldn’t laugh at me when I cry… Someone who would jam with me and hum along with hole’s songs and some other stuff till our ears bleed… Someone who would make an effort to make small things like a note or a text message reminding me that I exist in his life… Someone who’s not afraid to tell and share with me what the hell he wants, his dreams, his fears, his shortcomings, his past, his pains and even his demons… I can assure you that I’ll understand… I won’t hold it against you… I won’t complain… Because I’m not perfect, so are you… Nobody’s perfect… even nothing’s perfect…

I can only promise, that I’ll stand with you through the test of time… 15 years or more… I’ll stay… There’ll be pain, I know that WE can overcome it… there’ll be frustrations, but WE can work it out… there’ll be depression, but WE can handle it… NO MORE SLEEPING… NO MORE HIDING… NO MORE ESCAPING… 15 years is enough… I’m gonna gamble now… take the risk… with you…

Excuse me… do I know you?

May 16, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=342715878077

Excuse me… do I know you?

by Grace Remulla Concepcion on Monday, March 15, 2010 at 1:59pm

Dear Myself,

Got this feeling again… one of the mood swing days that I really hate. It can’t be avoided since it’s one way of releasing MY DEMONS (that‘s plural dear!)… I just can’t understand kung bakit may mga kaibigan pa rin ako who were able to put up with me all these years knowing na may nakakalokang “saltik” ako… kahit na madalas nasa AUTISTIC mode ako, andyan pa rin sila… hind bumibitiw… hindi nanghuhusga… nagsasabi ng pros and cons ng ginawa ko kapag tapos na ang ‘pagsabog’ ng eccentricity ko (kung yun nga ang tawag dun)… sila yung mga TOTOOng tao na tinanggap ang buo kong pagkatao tulad ng pagtanggap ko sa kanila. Bihira lang ang mga taong ganun… mabibilang ko siguro sa daliri ko ang mga TUNAY kong kaibigan… sabi nga ng shout out ni Sheggz: “Marami man ngunit peke, sa konti na ako ngunit tunay”… Tama sya! Iilan nga lang sila… kasi naman kung ano ang ipinakikita nila sa aking kabutihan, sinusuklian at madalas ay higit pa ang ibinibigay ko. Mahal ko ang mga kaibigan kong ito katulad ng pagmamahal ko sa pamilya ko. And I’m really thankful na nakilala at nakadaupang palad ko sila (kaya kong makipagpatayan para sa kanila kung darating sa point na to!) at alam nila yun… nagtataka nga ako, madalang pa sa patak ng ulan kami magkita kita pero yung samahan, nandun pa rin at hindi nawawala ang warmth at camaraderie… bawat minuto, kelangan mong i-treasure kapag kasama mo sila… kaya nga laking pasasalamat ko sa FB kahit paano nagcha-chat kami lalo na ngayon at magkakalayo na kami… yung iba naman kasi andyan lang sila kapag kailangan nila ang tulong mo at kapag tapos na at nakuha na nila ang gusto nila, iiwanan ka na naman mag-isa… pagod na kong makipagplastikan sa kanila, pero kailangan, di ba? For the sake of peace, love and happiness (?)… UGH! CRAP! As much as possible ayokong may nasasaktan… kahit ako na lang ang mag suffer, ayus lang… masokista nga raw ako sabi ng iba… pero kapag sumabog, hala! Ilag ka na at baka matamaan ka ng missile! – 0 –

The irony of this, medyo GULLIBLE din ako (medyo lang! dati kasi sobra!)… madali akong magtiwala… lalo na sa PAG-IBIG… may pagka-tanga na yata ako… ang dali kong maniwala sa mga bola… pero wag ka, pag nagalit naman ako, humanda ka! Dahil kahit sampu kaya kong kumuha kapalit nya… at beware… kaya ko ring mambola tulad nya! Malay ba nya kung binobola ko rin lang sya… karma-karma lang yan ika nga… pero kung seryoso sya, sabihin nya… at iparamdam nya… hindi naman ako manghuhula e. malay ko ba na seryoso na sya talaga! Pagod na rin akong makipaglaro… dumating din ako sa point na halos isumpa na ako ng mga kaibigan ko dahil naging 2 or 3 timer ako at kabi-kabila ang mga binobola ko! (Nagulat ka no?! hehehe)… pero nagbago na ako nung makita ko sya… dapat pala noon pa pala… naghahanapan kasi kami… e kaso tong tadhana madalas pinagtitripan ako… madalas nadadapa ako… pero ok lang… nakakabanggon naman akong mag isa… sanay naman ako… kaya nga kung saka-sakali na hindi ko talaga makita o mahanap ang “soul mate” ko, ayus lang akong tumanda mag-isa. Magsusulat na lang ako, o kaya mag aalaga na lang ako ng mga pamangkin at ng mga pusa… mas ok pa nga sigurong kasama ang mga pusa kesa naman sa mga taong bibigyan ka lang ng sama ng loob, di ba? Hindi naman ako naghahanap ng “MR. PERFECT”or yung “DREAM MAN”… kung sino man ang dumating na seryoso at handang tanggapin ang buo kong pagkatao (ke hiwalay sa asawa o may anak), bakit hindi subukan?… kung hindi magwork, charge it to experience… kung magwork naman, e di jackpot! Swerte naman kasi akalain mo may nabulag ka pa… may magmamahal sa’yo… may magpa-pamper sa’yo… may pag uukulan ka na ng pagmamahal na walang hihigit pa at higit sa lahat matatahimik na ang puso mo… stop ka na sa paghahanap… sana nga hanggang dun na lang… hindi na sana natatapos ang kilig… sana laging ok… kaso hindi pwedeng ganun di ba?

– 0 –

will you stop ruffling my feathers?!

May 15, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=340491938077

will you stop ruffling my feathers?!

by Grace Remulla Concepcion on Sunday, March 14, 2010 at 2:54pm
These past few weeks had been a roller coaster ride for me… mentally & emotionally… it got me thinking about my “future”… WTH am I doing with myself?! My sister just gave birth a few hours ago, my other sister is pregnant… my cousins wanted to have a baby soon, too… what about me? Why does every girl in the family wants to have a kid as soon as possible? Why does my mom keeps on pushing me to get pregnant even without marriage? (hehehe!) Am I really that “OLD”? Is it a trend that I’m not aware of? CRAP!

But I must admit, it caught my attention… I’m starting to ask myself of what’s holding me back? I have fears, not just one, but A LOT… but would it make a difference if I stop my inner conflicts and join the “band wagon” this once? Is it worth to gamble for this? If not now, when? Ok. Ok. Ok. I got the point…maybe this is the BEST time that I should make a “make or break” decision in my life… one of the hardest & biggest… whatever the result, it’s my call…

..I’ll speak for moment… please listen…

May 14, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=166238123077
 

..I’ll speak for moment… please listen…

by Grace Remulla Concepcion on Tuesday, November 24, 2009 at 10:57pm

Oh here we go again… why is it every time that I feel so depressed all my creative juices are over flowing? I guess, this is what I should do for a living… blogging, writing or whatever you may want to call it… Now I know that pain is the key for my creativity.

I am not really good in putting my feelings into words… I can only write what I feel. And with this, I can explain myself…without seeing my facial expressions…

I know… I really suck with my love life. I always fall for the wrong guy or it’s not an appropriate time to fall in love. I would admit… I am single but never alone… I don’t go for the looks, the achievements, personality or the riches that these guys may offer. I am after the feeling of contentment… of happiness… of being taken cared of… I am looking for the knight in shining armor…that special guy who would make my knees melt when our eyes meet… that guy who would pamper me with massage and shower me with love and attention till our graying days… it’s simple, right?

I think I am forever blinded by the notion of romantic love affair… blame it to the movies and novels that I’ve skimmed through… I grew up believing in happily ever after, white knights in shining armors and even Casanova.

I have been into different types of relationships but we always end up hurting each other. It was a very fascinating cycle that most of us has to go through this kind of ‘ritual’ before we find the ‘real’ meaning of LOVE… I couldn’t put a better name for this kind of feeling but that.

I envy all those people who took the risk of settling down at an early age… they’ve built their own family in such a young age and enjoyed the times watching their kids grow up… It’s so frustrating that I did not have that courage to take that risk when I was younger… I was too afraid that I might not become a good wife or a good mother… I was too afraid that I might fail… I am afraid of losing my so called independence and self preservation… too afraid to submit my whole being to a bigger responsibility… I was afraid to ask for the thing I love… too scared to test the unchartered territory of a marriage… I’m so scared of the emotional entanglements that I will make… I am afraid that the significant other that I have chosen will hurt me… and the list of my fears goes on.

All of my life, I have been avoiding the emotional part of me. I’m afraid to show everyone who I am… I have friends… but they don’t know me that much. I only give them ¼ of myself… not everything… nobody had come close to know me more than that ¼. Whenever I feel that they’re getting past through my invisible shield, I step back inside my shell… I am afraid to trust myself wholly… because I know they’ll hurt me or leave me sooner or later… I can live with the pain and the scars, but what I can’t live are the torturing memories that will haunt me in my waking hours…

I am writing this so I can free myself… I want to apologize to all my friends and past loves who think that they know me very well… Sorry, I lied… I did not give you all the trust that you deserve to have… I was not that brave enough to let you know that I am like you… normal… with emotions… I‘ve always been the pillar of your strength and I don’t want to show you that I am crumbling inside… that I am still human. I’ve put a very convincing façade to let the world know that I am happy when I’m not… that I am strong when all my defenses are crumbling down… Sorry if I’ve hurt you…

Now, I have decided to continue surviving but not living this life. I am ready to live alone all of my life. I don’t now if someone will still accept me for who I am… the insecure, stubborn and coward cat like me… It took a lot of bravado to write this and you can’t imagine how I’m hurting admitting these… don’t judge me for voicing this aloud. I don’t think these guys don’t hear me well… they only think of themselves… they thought that I am alright and they never ask me what I feel… they just do it in their way… I am a very deep and emotional person, so please weigh your words and action towards me… maybe… just maybe… I’ll give you my 100% trust… and who knows… you’re my frog prince after all…

Top reasons why I am still single…

May 13, 2011 Leave a comment
http://www.facebook.com/note.php?note_id=153680643077
 

Top reasons why I am still single…

by Grace Remulla Concepcion on Saturday, November 7, 2009 at 1:45am

Last night as I lay in bed and waiting for sleep to come, I’ve tried breaking down the reasons why I’m still single..

1. Takot siguro ako na hindi masakyan ng pipiliin kong partner ang trip ko sa buhay… kakaiba kasi ang trip ko e… pati nga temperament ko, kakaiba. Ilag ka lang sa mga mood swings ko!.. I guess I’m a retard afterall!

2. Hinihintay ko ba si Mr. Right? Nag eexist ba sya? kung oo, nasaan ba yun? Puro Mr. Left and Mr. Right Now ang nakikilala ko… Nasaan ka man, pakilala ka!

3. Dahil siguro marami pa akong obligasyon sa pamilya ko… lalo na ngayon at magsipag-asawahan na ang iba kong kapatid. Sa akin na nakaatang ang responsibilidad sa pag-aaruga sa mga magulang ko at iba ko pang mga kapatid.

4. Siguro takot akong sumugal sa isang tao na hindi matatanggap ang package ko. Take me + my wacky family too… I just can’t leave them… hindi pa sa ngayon.

5. I guess I’m just a natural born tease… I encourage them, and leave them hanging, with whatever their intentions they have with me… tipong nambibitin lang…

6. Masyado lang siguro akong hopeless romantic?… Oo aminado ako! Sobrang hopeless romantic ako to the point na helpless ako…most of the men I’ve met are not romantic but they are hopelessly insensitive!

7. Is it because I still believe in fairytales?… Yup! I still believe in that ‘happily ever after’ crap! Someone cure me if you can!

8. Dahil ba sa may hinihintay ako?… mahigit isang dekada na yun a! Wala nang pag asa dun! Malamang nilamon na ng karunungan ang utak nun at hindi na ko papansinin nun… di na sya ma-reach! Yabang nya! akala mo kung sino! habambuhay ding single sya no! (bitter?!) hahaha

9. I’m afraid to lose what I call “myself” to someone… takot akong magbago para lang mag fit in sa mundong ginagalawan ng partner ko. I’m afraid na hindi ko ma meet ang standards nya. I don’t want to change just to please someone… this is me! Take it or leave it!

10. Insecured? I am one of a hella insecured person! I’m afraid na hindi nila matatanggap ang mga faults and flaws ko… takot ako sa rejection… but not pain! Tao ang ako. Pagnagkamali, aminin at tanggapin. Minsan lang naman ako mabubuhay… ganun talaga. Trial and error! I’m not perfect afterall!

11. Maybe I’m just don’t want to become one of the stereotypes that I know… Maybe I’m just too stubborn to accept the fact na babae rin ako and I want my love story to be like in the novels!

The last thing I remembered I was on the verge of sleep…

sabit na iceberg

May 12, 2011 Leave a comment

by Grace Remulla Concepcion on Wednesday, October 28, 2009 at 4:53pm

Have you ever felt that stinging feeling in your heart? Not just in your heart, your whole being is shaken and tortured!

Yung tipong parang unti-unting nilulukot tapos parang binabayo ng martilyo sa sakit? Tapos yung parang unti-unting hinihiwa yung puso mo dahil unti-unti yung sakit… then parang hinuhugot sa malalim na balon yung naramdaman mong pait sa panlasa… lasang sulfur na sa lalim ng pinaghugutan…

Tipong sagad sa buong pagkatao mong nararamdaman ang lungkot at hindi mo maintindihan ang gusto mong maramdaman… ang hirap ipaliwanag… pero yun ang nararamdaman ko… naubos na yata ang luha ko sa kakaiyak para lang mawala ang nararamdaman kong ito… napanood ko na yata ang lahat ng comedy films na nakastore harddrive ko, ayaw pa rin mawala… sinubukan ko na ring kumain ng chocolates at saka ng ice cream pero andun pa rin…

Hindi na nga rin ako nakakatulog ng maayos sa kakaisip kung ano bang nangyayari sa akin. Malamang nagrereklamo na yung mga surot dahil bagabag ako sa pagtulog at hindi sila makatikim ng matamis kong dugo… pati na rin yung mga roommates ko mukhang magpo-protesta na sa kakasinghot ko at kaka-blow ng nose ko!

Hindi naman kasi dapat ako ganito kaapektado pero, bakit ganun?! Bakit parang buong sistema ko e nag automatic hibernate… ok lang sana kung tuluyang nag-shut down kaso yung nag hibernate… prolonging the agony lang e! Isa pa yun sa mga nakakaiyak!

This is the first time na nawalan ako ng ‘focus’ sa mga bagay-bagay sa buhay ko. Para na akong nasa limbo… pero masarap ang pakiramdam… nararamdaman kong tao pa pala ako…

Bakit ganun? Bakit natanggap ko na kahit kailan, I wouldn’t fit into someone else’s life? I would always be a drifter… isang ligaw na iceberg… unti-unting nalulusaw kapag nai-inlove pero kapag nasasaktan, tumitigas muli at nagpapakalat-kalat na naman… sana sa susunod, kapag nalusaw akong muli, for good na yun... sana matagpuan ko kung saan talaga ako nabibilang…

Blood stain in my panties…

May 11, 2011 Leave a comment

You might be wondering why I used this rhetorical title?! We’ll it’s for you to figure it out. Hahaha. If you’re that smart… congratulations! We’re on the same wave length! Mula ngayon, puro ‘EMO’ titles na ang gagamitin ko! Bwahaha!

Sabi nila, mahirap kalimutan ang nakaraan… sa kaso ng marami, parang hinde eh. (buti na lang I have “selective amnesia/memory loss”!) Kase alam mo, yang alaalang ‘yan e parang multong bigla na lang lumilitaw… parang anino na laging nakasunod… parang langaw na laging humahabol sa…????? … anyway, bakit ko nga ba isinulat ito? Kase naman sa dami ng mga kaibigan ko, ikaw na lang ang “in denial” pa rin hanggang sa ngayon, eh mukhang kailangan mo ng magising sa katotohanan! (lahat naman tayo eh may pinanghihinayangan, di ba?!) Hah! Saka hindi ko nga alam kung nagbabasa ba kayo pareho ng mga blogs e.

Ikaw ba yung taong nakalipas na ang mahigit isang dekada ay umaasa ka pa rin na magiging happily ever after ang kwento nyo ng crush mo nung highschool? At hanggang ngayon ay binabasa-basa mo pa rin ang mga love letters nya na kasing tanda na yata ng mga puno sa La Mesa Dam! Maawa ka naman sa papel! Mahigit na sa isang dekada ang serbisyo n’yan! Pag-retire-in mo na! Malapit ng mag-suicide yan! Nakakatawa ka nga minsan… dahil to the nth level, may pa-cry-cry ka pa tapos sasabihin mo na “ang sakit sakit” (ng ano?)… kinikilig ka tapos maya maya eh, ipapatong mo yung sulat sa tapat ng puso mo then sabay buntung hininga. Tapos titingin ka sa kisame at sasabihin mong “SAYANG!” Ngek! Para kang si sarah geronimo! EEEEWWWW!!! Jologs mo talaga! Sa edad mong yan para kang kaka-14 lang! Kinikilibutan tuloy ako sa ginagawa mo!

Eto pa! Ang nakakahindik ko pang nasaksihan e yung parang stalker ka sa internet. Hinahanap mo na yata sa lahat ng search engines sa net yung pangalan at pictures ng crush mo na available dun! Tapos isine-save mo sa drive mo at paulit-ulit mong titingnan! Dumating ka pa nga sa point na pina-print mo pa sa Kodak center yung mga “nanakaw” mong litrato sa at inilagay mo sa isang album na dedicated sa taong yun! (hinde ba masyado ka ng obssessed n’yan?!) at talaga namang nag-effort ka na gumawa ng album! May sound track album ka pa ngang ginawa e. Haaayyy!!! Dumarami ang wrinkles ko sa‘yo!

Kapatid! Suntok sa buwan kung aasa ka pa na kayo ang magkakatuluyan, di ba?! Saka isipin mo nga, iniisip ka rin ba nya? Kung sasabihin mong oo, susuntukin na talaga kita! Eto kasi yung kaso mo, oo nga’t nagustuhan ka nya nung nasa highschool pa kayo pero dahil siguro sobrang pakipot ka at sobra kang pa-twitams, ayun, nagsawa. Kung hinde ka ba naman nuknukan ng shunga at ji-nowa mo na sya nun, eh di hindi ka na nabubuhay sa ’what-if’ world ngayon! Tapos, kung kelang matatanda na kayo, saka mo na-realize na sya na pala ang gusto mo for life!!! AY SUS! Sister, alam mo naman ang kasabihan na palaging nasa huli ang P-A-G-S-I-S-I-S-I!

WAKE UP! Grabe ka na! Sobrang delusion na n’yan! May tama ka na yata utak! Too bad, kahit anong gawin mong pagpapa-cute sa crush mong ‘yun, wa-epek pa rin! Mahirap pilitin ang taong ayaw naman sa’yo… pero kung manyak ‘yun, malamang patusin ka na nun! Harharhar!

I therefore conclude, that your case is hopeless… unless pilitin mo ang sarili mo na kalimutan mo na lang ang pagsinta mong pururot sa kanya and move on with your pathetic life! Haaayyy… hanggang sa susunod na pang-ookray!

 Para sa’yo nga pala pala yung image sa ibaba…



Hole In my Sock

May 10, 2011 Leave a comment
Archive for November, 2008
http://crazeegracey.blog.friendster.com/2008/11/hole-in-my-sock/
November 28, 2008

Hole In my Sock

Categories: thoughts

Iba talaga ang malayo sa sarili mong teritoryo… ‘yung bang tipong ilang libong milya ang layo… nagiging creative ka para lumipas ang oras mo… in short para mabawasan ang homesickness mo! Hmmmm… bakit hole in my sock? Kase isa lang ang may butas e. Kung parehong medyas ko ang may butas, eh di holes in my socks… plural na e. Tama ba?!

Ano na naman ba ang isusulat ko?!

Hay! I never imagined that my life would be like this! Wala sa plano ko ang magsulat at this point of my life. Plano ko sanang gawin ‘to kapag 40 na ako at retired na. Habang nag-aalaga ng mga anak o apo na siguro…(SYET! Kung magkaka-anak pala ko at the age of 33, 7 years old pa lang ang panganay ko nun! at kapag 60 na ko, dun pa lang ako magkaka-apo!!! Double SYET!)…

Kelangan medyo maganda naman ‘tong isusulat ko… anu nga ba?!!! (scratches the head)… ang hirap mag-isip ng isang topic e…

O sige na nga… I’ll put myself in one of my friends’ shoes…(for the nth time).

Napansin ko na kapag tinitingnan mo ‘yung friendster account mo, may isang particular na tao kang sinisilip… at dhay! Sus! Halos oras-oras mo yata chine-check ‘yung account mo! (It had been a vicious cycle every day!) At tinitingnan mo kung ilang oras na ba ang nakakalipas mula ng nag-log-in ‘yung taong ‘yun! At ang masaklap pa nun, tinitingnan mo palagi ‘yung status n’ya… halos ilang buwan mo ng nakikita na single pa rin ang status n’ya… pero kani-kanina lang parang gumuho ang lahat-lahat sa buhay mo… kasi nakita mo na “In a Relationship” na s’ya! Daig mo pa ang paang nagulungan ng pison! Parang nilukot na jeep ang mukha mo tapos parang dam na nabuksan sa gitna ng bagyo ang iyak mo. Nakakatakot! Pero parang pelikula ang nangyari. Naalala ko bigla yung movie nina john lloyd at bea!!! Wahahaha! Eto ‘yung dialogue sa movie na ‘yun: “…Ako. Ako ‘yung problema. Kasi nasasaktan ako kahit hindi naman dapat akong nasasaktan. Sana kaya ko lang tiisin ‘yung sakit na nararamdaman ko. Kasi ako ‘yung humiling nito, di ba? Ako ‘yung may gusto. Sana kaya ko lang sabihin sa’yo na masaya ako para sa’yo, para sa inyo. Sana kaya ko. Pero hindi eh. Ang sama-sama kong tao. Kasi ang totoo, umaasa pa rin akong sabihin mo na sana ako pa rin, ako na lang, AKO NA LANG ULIT…”. Ay grabe! Bagay na bagay sa’yo ‘yung dialogue! Nakaka-praning! SYET! Pero in fairness, bilib din ako sa pagiging loyal mo sa kanya (kung loyalty nga bang matatawag ‘yun!). Kahit saang parte ng utak ko isipin (mapa-kaliwa o kanan man), hindi ko pa rin makita ang logic eh. Sa tagal ng panahon, wini-wish mo pa rin na sana kayo pa rin. Ewan ko ba naman sa’yo bakit kasi ayaw mo pang mag-move-on. Samantalang ang dami naman na nagpapatiwakal na mga boylets sa harap mo, mapansin mo lang! We tried to set you up sa mga blind dates pero, wala pa rin. (ako na lang uli! – sabe ng katabi ko.)

Sabi nga ng isa kong officemate dito, ang mga lalaki daw parang mga bus ‘yan. Dumadaan… titigil…magsasakay… nasa sa iyo daw ‘yan kung ride ka na lang o mamimili ka pa ng mas magandang bus para makarating ka sa puputahan mo. Sa kapipili mo ng magandang bus, baka sa bandang huli, mahuli ka na sa byahe o kaya mapunta ka sa bulok na bus… Doon mo mare-realize na SANA dun ka na lang sa bus na maagang dumating sumakay. Kung maligaw ka man, pwede ka pang bumaba dahil maaga pa at sumakay sa ibang bus. Ganyan din ang pag-ibig! They come and go… kung kelan huli na ang lahat saka ka manghihinayang dahil you didn’t grab the opportunity na maging ‘kayo’ ng nililiyag mo. Sayang, di ba? Pero if you would ask me, oo masakit ‘yun (to the nth level!). Pero you have to move on. Tulad ng sabe ko sa iba kong blogs, bakit iisipin mo ang taong hindi ka rin iniisip. It’s a waste of time, effort and feelings. Dhay, the world’s population is estimated to be about 6.72 billion! And therefore males make up around 50.3% of the world’s population! E ang kaso, hindi ko alam kung ilan dun ang mga may asawa, bata, saka mga bading. Pero marami pa rin ‘yun para sa iyo! Saka pwede mo rin i-count dun ‘yung mga tibo (parang male na rin ‘yun!). Ika nga nila, marami pang isda sa karagatan. ‘Wag mo nga lang isipin na mag-dynamite fishing. Mahirap ang scheduling nun! Trust me! Been there, done that! Kuratcha! I may not be that popular but I have 101 ways to go and get a guy.

Kahit na medyo may kapilyahan tayo, there would always be those guys who would remain untouchable. Kumbaga sa lalaki, nato-torpe tayo sa taong ‘yun. Tiklop ka! Kapag nakita mo s’ya o kaya narinig mo ang boses n’ya, it melts your bones to the core!!! Uhuh! I’ve met someone who makes me feel that way… but that was a long time ago. And I don’t know if I’ll ever see or talk to him again… siguro in the next lifetime… Pero kung sakaling nagbabasa s’ya ng blog ko, alam ko na alam n’ya na s’ya ‘yun. Medyo may pagka-conceited kase s’ya e. Natural naman siguro sa estado n’ya ‘yun. Saka hindi kami talaga magka-level. Poles apart, ika nga. Baka nga disaster lang kung naging jowawi ko ‘yun! (Enough na baka kung saan pa mapunta ang litanya ko!) Alam kong gasgas na ang linya ko na “ I do understand where you’re coming from…” in some way nagkapareho na rin tayo ng sitwasyon, pero lintik talaga! Sabe ko na nga sa’yo mag let go ka na! Baka maya-maya lang maging desperada ka na at kung sinu-sino na lang ang patulan mo… wag naman sana…

LUMANG MANIKA

 
 
Archive for August, 2006
http://crazeegracey.blog.friendster.com/2006/08/lumang-manika-wag-basahin-nakakaiyak/

August 28, 2006
Categories: thoughts

Mula sa pinakamalalim na bahagi ng baul ng aking mga  ginawang mga tula at iba pang sulatin sa loob ng maraming taon, natagpuan ko ang isa sa mga pinakapaborito kong sulatin para sa paaralan…. Alam kong kakaunti lang ang makakabasa nito pero alam kong makaka-ugnay ang ilan sa inyo… (Purong tagalong ang nilalaman nito…kataka-taka di ba?)


 LUMANG MANIKA

Marami na akong binuong pangarap kasama siya. Magmula ng matuklasan ko sa sarili ko na mahal ko pala siya… labindalawang taon na ang nakakaraan… magpahanggang ngayon, dala ko pa rin ang nadararamdaman kong iyon.

Kailangan ko na bang magpaalam? Kailangan ko na ba siyang kalimutan? Kailangan ko na ang sumuko sa laban? Ni hindi ko nga alam kung nakipag-hamok ako para sa kanya… basta ang alam ko, nagparaya ako para sa pag-aaral niya… hindi ko alam kung may nararamdaman siya para sa akin… DUWAG ako na magtanong sa kanya noon… kahit naman ngayon… TAKOT pa rin ako… baka tanggihan niya ako… TAKOT ako na tanggapin na wala ng katuparan ang binuo kong pangarap mula pa nung labindalawang taong nakalipas… Pero isa lang talaga ang isinisigaw ng puso ko… ang pangalan niya… siya na lang sana… IKAW lang… nakakatawa nga ako… para akong isang payaso… palaging mukhang masaya… nagpapasaya sa ibang ibang tao… pero hindi nila alam na malungkot ako… sa loob… nagdurugo ang puso… lumuluha ng tahimik…  umuusal ng tahimik… bumubulong sa hangin… MAHAL KITA! … Umaasa na sana makarating sa’yo… dumadalangin na sana’y bitbitin ng hangin ang aking hinaing… MAHAL KITA! Matagal na! Pero MANHID ka… takot ako… ayokong masaktan… ayoko ng lumuha… ayokong umasa sa wala… pagod na ako sa kahihintay sa’yo… naaawa na ako sa sarili ko…

Kailan kaya ako lalaya sa iyo?!! Habambuhay kong dala… hanggang kamatayan… nakaukit sa puso ko ang ‘yong ngalan… sa huling hininga’y ngalan mo ang sasambitin… sa pagpikit ng aking mga mata’y mukha mo ang huling makikita… subalit… AKO lang… AKO lang ang makakaisip at magmamahal sa’yo hanggang kamatayan… wala ng iba pa… Hindi mo malalaman ang niloloob kong ito magpakailanman… sapagkat dadalhin ko ito hanggang kamatayan… 

Kung ano man ang iyong nararamdaman para sa akin ay hindi ko nalalaman. Nananatili kang tahimik… walang kibo at malalim ang iniisip… Ni wala nga sa hinagap ko ang anumang sumasagi sa iyong isipan… wala akong alam… patuloy akong manghuhula…. Umaasa… umaasam… sumasamba… humihiling… na sana pareho tayo ng nadarama… magkatugon… (para masaya!)… Sino nga ba ang mag-aakala na sa bandang huli ay magiging tayo rin pala?  Wala di ba? Subalit sa ngayon, malayo na itong mangyari pa… Isa ka na lamang pangarap… hindi na kayang abutin pa… nasa malayo ka at nandito lang ako… Paano pa? Hindiko nga alam kung paano ko ipapahayag ang nadarama… hanggang sa panulat na lamang ang alam kong paraan… ang alam ng maraming tao… ng mga taong nakakakilala sa akin ay lubos akong masaya… Hindi nila alam, unti-unti  na akong nauupos na parang kandila sa aking kaloob-looban… Pakiramdam ko’y unti-unti ng kinakapos ang aking hininga… sinasakal ng isang puwersang pumipiga sa aking puso… Kung maaari lang sana kitang kalimutan… Katulad ng isang kanta…. Kabisasdo at gusto kita hangga’t uso ka pa… Pero darating ang panahon na kakalimutan din kita… at kung maririnig ko uli ang kantang iyon… isa ka na lamang na matamis na alaala…. Kung PWEDE lang sana… sana… sana’y hindi pa huli… Gusto ko sana’y pareho tayong dalawa… sa piling ng bawat isa… kung maaari lang sana… sana tayo na… sana… sana nga… MAHAL MO RIN AKO! …katulad ng pagmamahal ko sa’yo… sana… hindi pa huli para sa ating dalawa… sana…

Subalit… pareho pa tayong malaya at may kanya-kanyang buhay… MAHAL MO BA SIYA? Sigurado ka?! MAHAL KA BA NIYA katulad ng pagmamahal ko sa’yo? Sigurado ka?! Ayokong lumuha ka… ayokong maging malungkot ka… kaya kong magparaya… AKO na lang ang luluha… AKO na lang ang magpapasan ng sakit… AKO na lang iiwas… AKO  na lang ang magtitiis ng sakit…makita lang kitang MASAYA… Masaya ako kapag sinabi mong masaya ka… OO! Sinasabi ko lang ‘yun…. Titigan mo ako sa mata! Masakit! Makirot! Unti-unting humihiwa sa pagkatao ko… Pumupunit sa mga pangarap ko… Dumudurog sa puso ko… kaya ko pa ba ang sakit?! Oo, kaya pa! Kaya pa ba ng mga paghihirap? Hangga’t nandiyan ka pa…. Kakayanin ko pa! PARA SA’YO! …   … dahil sa’yo… Ako’y humihinga pa… dahil sa’yo kaya’t gusto kong mabuhay pa… NAGBABAKASAKALI… Umaasa pa rin…

Kalimutan? Naloloko ka na ba?!  Parang kinalimutan ko na rin ang paghinga kapag ginawa ko ‘yun… MANHID ka ba o talaga lang hanggang kaibigan na lang? IMULAT MO ANG MGA MATA MO!!! Ilang taon na kitang hinihintay! Ilang taon na akong nagpapakasakit… ILANG TAON??? Higit isang dekada na!

Mauntog ka na sana at magising… Heto lang ako! Wag mo na sanang hintayin na itapon ko pa ang respeto ko sa sarili ko… Iyan na lang ang natitira para sa akin…. Dahil kinuha no na ang puso’t isip ko… wag kang maramot…. Tirhan mo naman ako ng respeto… para sa sarili ko…

Mahal ka ba niya katulad ng pagmamahal ko sa’yo?!  Marahil Mahal mo ba siya?! Marahil… Sige na… maligaya na kayo… Dito na lang ako sa sulok… magmamasid… magsusulat… luluha ng tahimik… Hanggang panulat na lang ang lahat… Hanggang sulat na lang ang nararamdaman ko… Hindi mo naman ito babasahin… Hindi mo rin malalaman… Hindi mo rin naman mararamdaman ang SAKIT na dinaranas ko… Masaya siya… masaya ka… masaya kayo… Dito lang ako… sa  isang tabi… NGUMINGITI… pero bakit MAPAIT? …   …   … May piping hiling… Sana AKO NA LANG SIYA… … … sana AKO NA LANG ANG MINAHAL MO… pero dahil kaibigan kita… kaibigan din naman ang turing mo sa akin… Minsan gusto kong itanong sa’yo… wala ka na bang ibang nadarama para sa akin??? KAIBIGAN lang talaga?! … Pero, salamat pa rin na kahit katiting, tinitingnan mo pa rin pala ako… SALAMAT… kahit paano, masaya ako…. Pagkakasyahin ko na lang ang sarili ko sa kaunting pagtingin mo… Dito na lang ako… sa kahon ko… magsusulat… matutulog… hahabi ng mga pangarap para sa ating dalawa… may kahilingang sana’y wag ng magising pa…

Matutulog ako ngayong may luha sa mata… Isa s’yang anghel sa paningin mo… Nung magkaminsa’y natawag mo akong tukso… napatawa lang tayong dalawa nun!… Maganda s’ya… at basahan lang ako… TAMA KA! Dapat mo nga siyang mahalin… Sikat ka at maganda s’ya! Bagay kayong dalawa… PIKIT-MATA ko na lang lulunukin ang mapait na lasa ng lason ng panibugho… KAIBIGAN KITA, hindi ko dapat maramdaman ito… DAPAT masaya ako para sa inyo… Pero hindi… Unti-unti mo akong pinapatay… wag mo ng patagalin pa… KAYA KO ‘TO! Sabi mo nga MATAPANG ako… pero hindi mo lang alam na ikaw ang lakas ko… Sige ba lumayo ka na… Kasama s’ya… DITO lang ako… KUNG SAAN MO NA LANG INIWAN… NAAALIKABUKAN… sa isang tabi… umaasang iyong babalikan… NANANALANGIN… LUMULUHA sa kasawian… SALAMAT, KAIBIGAN… salamat… Hindi kita malilimutan… hanggang sa huling hibla ng katinuan… IKAW pa rin sa puso ko’y mananahan… sawi man ako’y, salamat na rin… kahit na paano’y ako’y iyong napansin rin.

 SALAMAT at pasensiya na… MINAHAL KITA… sa muli nating pagkikita… TINGNAN mo naman ako sa sa aking mga mata… baka sakaling aking nadarama itong makita… at mapuna… na sana… SANA… sa bandang huli… tayo palang dalawa ang habambuhay na magsasama… maligaya… puno ng pag-ibig at saya… sana MAGISING ka na… heto lang AKO… Hinihintay ka…

a day of reflection…

Archive for May, 2005
http://crazeegracey.blog.friendster.com/2005/05/a-day-of-reflection/
May 13, 2005

a day of reflection…

Categories: thoughts

it dawned upon me that life can’t always be beautiful and free… most of the time, hardships an unexpected surprises would hit you in your face. i was one of those people who took life for granted and never reckon what will happen to me tomorrow… life, love and lust had always been a part of my life… i was never thankful for the gifts that  have… i still want for more… material things, earthly pleasures, power, education, name it… but never gratefulness for what i have. but today, as i woke up from a dream-hazed state of mind, i realized that life can be so short for most of us… in the past, i don’t take things seriously but instead, i just let it slip from my hands… like in relationships… i never fought for what i believed in… i just let that relationship fade… i treasure the moments but not the person itself… most of the time, hurt eats my whole being. pain is my power… if it weren’t for pain, i wouldn’t be here now realizing these thoughts… i know mostpeople would talk behind my back… most of them would say that i am a selfish, wicked bitch. “the hell i care! f**ck! this is who i am!” that’s what would i say loudly. but deep inside, i’m just a scared little girl who’s still confused with life… i’m still looking and praying that someone who’d come along and lead me to the right path of my life… still hoping that i would somehow see what i am searching… how about you? do you know where you’re going to?

Battle Cry

September 7, 2011 Leave a comment

I rarely cry that hard. Most of the time I shed a tear or two whenever I watch or read something that would trigger my tear ducts to overflow… but not that “NGAWA” (wailing and weeping) thing. I haven’t done that for a long time… I think the last time was when my brother died. I can’t even recall if I ever cried so hard for those “lovelies” when I decided to disappear from their lives…

I cried today… I felt that I should. I’m the type of person who would curse, rant and yell but not weep… well, not that much! They say, you should cry when you’re hurt. It would ease whatever you’re feeling. I thought it was all bullshit in those days… but I somewhat proved that the theory might be right. I cried a river ( and it might cause a flood here).

I cried for all the past hurts that I’ve kept inside… I cried for all the things that I regret… for the members of my family whom I wanted to see for a long time and I still don’t know if I’ll ever have the chance again to see them… for all the friends whom I miss… for the people who hurt me intentionally or indirectly… for the lost time that I should’ve spent with the people around me… I cried for the memories that I should’ve treasured… for the opportunities that I let pass over me… And I cried so awfully hard when I realize that I am all ALONE sitting here and making this blog.

I am crying for myself… I have contained my whole being inside a vault. I am afraid to show emotions to everyone for the fear of getting hurt. I am a coward. I am afraid of giving 100% of my whole being when my soul is shouting that it is my purpose… I’ve been hurt in the past… I’ve been wounded and stood up… over and over… until I grew tired of it all… I am so tired of this losing battle against the world. I am ready to give up my fight.

Most of you see me as a strong person but little did you know that it was just a facade… I keep everything bottled up inside me and exploded right there… I don’t want to hurt anyone even if they harm me. I just let them be… karma comes ten times… but this attitude is killing me… slowly it poisons me. Making me a HAZARD TO MYSELF.

I’m afraid to let anyone inside my cluster of defense I’ve wrapped around me… I am afraid to trust… I am afraid of further betrayals and heartaches… I am afraid of expressing myself for I might hurt somebody in the process… I am afraid of confronting my own demons… but I am never afraid of taking care of everyone… I am not scared to fight FOR them… only FOR THEM.

I love my family, my friends (some of them might not see me as one but for me they are all part of me), my past loves, my pets, my colleagues… all of the people who had become a part of my life… I have my shortcomings and my mood swings… I am not perfect and I don’t intend to be… I am contented for who I am… a COWARD for myself but a WARRIOR for the people whom I love so dearly…

This is a battle cry of a warrior who’s never too afraid to fight for other people but too scared to fight for herself…